Ik ben ABS.

Enige jaren geleden nadat het uitgegaan is met mijn (destijds) vaste vriend merkte ik dat ik zwanger was (ondanks pilgebruik). En dat was een ZEER grote schrik.

(twee testen gehaald bij de DA / nog niet naar de dokter durven - hetgeen ik me nu sterk over verwonder)

Wat moet ik doen??? Wat is mijn toekomst?

Ook m'n lijf is m.n eigen lichaam niet meer ... gedachten gaan door me heen die ik voorheen nog nooit had gekend. Ik heb mezelf nog nooit met kinderen gezien. Maar dan wordt m'n leven op zijn kop gezet en ook mijn gevoelens. Gelukkkig kon ik er met mijn moeder over praten. Wat mijn beslissing ook zou zijn, ze zou achter mij staan.Dan bemerk je ook voor wat voor`n gedeelte je door de samenleving wordt geleefd. Onze `christelijke` maatschappij.

Abortus .. ?

Is er al een leventje dan? Toch houden en dan afstaan?

Houden en zelf opvoeden zo goed & kwaad als dat kan (en dat als kindervrije .. mijn gedachten slaan werkelijk op hol / ik voelde dat ik mijzelf niet meer was).Een paar weken ben ik bezig geweest met deze vragen. En heb de `vader` NIET ingelicht. Was ik ook absoluut niet van plan welke beslissing ik zou nemen ook. Gelukkig heb ik de beslissing niet hoeven nemen en nam de natuur mijn besluit. Waarvoor ik zeer dankbaar ben want ik kwam er zelf maar moeilijk uit.

Abortus ... het was een keuze. Maar ga ik er niet spijt van krijgen hoor ik vanuit mijn omgeving .. de media. Want opeens lijkt alles daarover te gaan!!! Ik heb de beslissing dus nooit hoeven maken. En daar ben ik oprecht blij over. Ik vond het een onmogelijke keuze.

Ik denk ook zeker dat niemand hier lichtzinnig over kan denken! Had de natuur niet ingegrepen dan had ik voor 90% zekerheid voor een abortus gekozen .. maar die beslissing vond ik zo vreselijk moeilijk. En ik wil ook nooit meer voor die keuze komen te staan.

10% twijfel? Alleen eigenlijk puur op basis van wat er je aangepraat wordt (schuldgevoel). Foto`s etc etc etc

[ Terug naar de ervaringenpagina.] [terug naar de Abortus.pagina] [naar de lotgenotenpagina]